บทที่ 10 十
"ดูท่าทางรีบร้อน สงสัยจะเพิ่งนึกได้จริง ๆ ...คุณเราเตรียมตัวเถอะกว่าจะไปถึงเมือง เอาไว้เราค่อยโทรคุยกันนะอาอวี่" เหยาเฉินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้ใกล้เวลาที่จะต้องเดินทางกลับฐานที่พัก
"ค่ะ เดี๋ยวอันขึ้นไปเอาของสักครู่นะคะ" เหยาอันที่นั่งเงียบอยู่นานหันไปบอกกับสามีแล้วลุกออกจากโต๊ะอาหาร
"ครับท่าน" เหยียนอวี่ตอบแล้วลุกจากโต๊ะเช่นกันเมื่อเห็นว่าเขาควรจะกลับได้แล้วเช่นกัน ดูเหมือนอาหารเช้านี้จะดูกร่อย ๆ เมื่อมีคนหนึ่งคนที่สำคัญลุกจากโต๊ะอาหารในมื้อเช้านี้
สองเท้าใหญ่รีบเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าประตูรั้วแล้วออกทางประตูเล็กที่มีไว้สำหรับคนเข้าออก เหยียนชุนมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่มีคนเดินเขาจึงยืนแอบ ๆ แถวนั้นเพื่อรอดูลาดเลา เมื่อมีรถออกมาจากบ้านเขาก็หาหลบที่ต้นไม้ใหญ่...จนกระทั่งคนที่เขารอก็ออกมา
"ออกมาได้เสียที" ชุนบ่นขึ้นแล้วก้มดูเสื้อผ้าจัดแจงใหม่เมื่อเห็นว่ากางเกงที่เขาสวมใส่อยู่มันเสียทรงเล็กน้อย ชุนก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ เขาแค่...อยากรู้จักกับซีฮันให้มากกว่านี้หรือจะเรียกได้ว่าถูกชะตากระมัง
"อะแฮ่ม!" ชุนกระแอมเสียงดังเมื่อเห็นว่าคนที่เพิ่งเดินออกมาไม่ได้สนใจว่าใครยืนอยู่มัวตัวเดินก้มหน้ามองที่พื้นทางเดิน
"..." ซีฮันแค่เงยหน้ามองก่อนจะเดินต่อไปที่ป้ายรถเพื่อรอขึ้นรถประจำทางไปโรงเรียน เขาไม่ได้มีท่าทีที่จะสนใจชุนแม้แต่น้อยแค่ต้องเอาชีวิตให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันแค่นี้เขาก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
"เรียนที่โรงเรียนxxเหรอ" ชุนถามเพื่อให้แน่ใจเมื่อเห็นชื่อที่ปักอยู่กับชุดนักเรียนที่ซีฮันสวมใส่ ชุนไม่ลืมที่จะมองเข้านัยน์ตาของซีฮันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเขาถึงอยากจะมองตาและใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนี้
"..." ซีฮันยืนชะโงกหน้ามองรถประจำทาง โดยที่มีชุนยืนอยู่ข้าง ๆ
"นาย...เรียนอยู่ชั้นอะไรแล้ว" เขายังคงถามต่อ ในเมื่อซีฮันไม่สนใจก็ไม่เป็นอะไร
"มอห้าครับแล้วก็...คุณอย่ามารู้จักหรือพูดกับผมเลย" ซีฮันตอบเพราะรู้สึกว่าถ้าไม่พูดอะไรออกไปเลยมันจะยิ่งน่ารำคาญ เพราะดูแล้วคนคนนี้คงไม่หยุดถามแน่ ๆ
"ถ้าอยากให้ฉันหยุดเซ้าซี้ก็เรียกฉันว่าพี่ชุน" ชุนถามพร้อมกับทำหน้าราวกับคนเจ้าเล่ห์
"ครับพี่ชุน" ทันทีที่ซีฮันพูด ทำให้ชุนพูดพึมพำออกมาเบาๆ "ง่ายๆ อย่างงี้เลยหรอ" ก่อนจะพูดต่ออย่างคนไม่ยอมอะไรง่าย ๆ
"เมื่อคืนพี่เห็นเรายืนแอบอยู่ที่หลังต้นไม้" น้ำเสียงที่เป็นเชิงพูดเล่น สายตาคมยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของซีฮัน
"ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังหรือเห็น...พอดีผมยืนอยู่ตรงนั้นอยู่ก่อนแล้วครับ" ซีฮันรีบบอกเหตุผลเพราะเมื่อคืนมันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ
"นายทำดีมาก" เป็นคำชมที่ทำให้ซีฮันไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้อยากรู้ ซีฮันเลยเลือกที่จะเงียบแล้วถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่ารถประจำทางกำลังมา
"...รถมาแล้วผมต้องรีบไปโรงเรียน"
ชุนมองตามหลังซีฮันเดินขึ้นรถประจำทางรอจนกว่ารถจะเคลื่อนไปจนลับสายตา ชุนถึงจะเรียกรถแท็กซี่กลับหอพักเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่จะได้แวะเอารถมอเตอร์ไซค์แล้วขี่รถไปเรียนในช่วงเช้า
ทั้งวันของวันนี้จากที่ชุนไม่เคยนั่งกินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขานั่งกินข้าวที่โรงอาหารและที่สำคัญเขาจะหาที่นั่งใกล้กับโต๊ะที่เป็นผู้หญิงเสียส่วนใหญ่ เพราะที่รู้มาผู้หญิงจะชอบคุยเรื่องคนอื่นมากกว่าผู้ชายและมันก็เป็นอย่างที่คิด อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อวานที่บ้านคุณท่านเพิ่งมีงานเลี้ยง เลยเป็นที่มาของหัวข้อเรื่องพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารและใช่มันเป็นเรื่องที่คุยได้ตลอดทั้งวันอย่างไม่มีเบื่อ การที่เราพูดเรื่องคนอื่นมักจะสนุกเสมอแต่หาเมื่อไรที่เรากลายเป็นเรื่องที่ทุกคนอยากจะพูดถึง มันคงไม่สนุกเอาเสียเลย
"ชุน! วันนี้มึงเป็นอะไรของมึง ทำตัวแปลก ๆ จังวะ" หยินเทียนเพื่อนสนิทของเหยียนชุนถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองทำตัวแปลกไปกว่าทุกวัน มิหนำซ้ำยังชวนตนเองมากินข้าวในโรงอาหารอีกด้วย
"เออ..อ มึงเงียบก่อนดิ๊" ชุนลากเสียงยาว ยังคงตั้งใจฟังโต๊ะข้าง ๆ ที่กำลังพูดเรื่องงานเมื่อคืน
"น้องลี่โทรมาหามึงเป็นสิบสายแล้วนะ"
"งั้นมึงรับ แล้วบอกว่ากูมีคนที่ชอบแล้ว"
"ใคร!คนที่มึงชอบ"
"ไม่มีแต่บอกไปก่อนเถอะน่า" ชุนไม่เคยให้เบอร์โทรของตนเองกับใคร ส่วนใหญ่สาว ๆ จะขอเบอร์ของหยินเทียนเพื่อใช้สำหรับโทรหาชุน
"เออ!!มึงนี่จริง ๆ เลย" หยินเทียนบ่นอุบพร้อมกับทำตามที่ชุนบอก คุยกันได้ไม่ถึงนาทีเสียงกรี๊ดของหญิงสาวก็ดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือของหยินเทียน
"มึงไปโรงเรียนxxนี้กัน" เมื่อโต๊ะข้างๆ ลุกออกไป เหยียนชุนจึงหันมาชวนหยินเทียน
"ไปหาใคร น้องมึง? ไม่ใช่สิมึงไม่มีน้อง" หยินเทียนถามเมื่อได้ยินชื่อโรงเรียนเพราะที่นั้นเป็นโรงเรียนมัธยม
"เออน่าเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง"
โรงเรียนมัธยมxxในห้องน้ำชาย ร่างเล็กที่ยืนนิ่งเนื้อตัวเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลจากเส้นผมลงแมะที่เสื้อนักเรียนสีขาว เขาต้องเจอแบบนี้อีกนานเท่าไหร่ การเป็นที่เกลียดชังของผู้คนในโรงเรียนเอกชนแห่งนี้โดยที่ซีฮันเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนอกเสียจากการที่เขาเป็นลูกบุญธรรมของคุณท่านและทำให้น้องชายของคุณท่านต้องจากไปด้วยอุบัติเหตุโดยที่เขาเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น
"ขอโทษที่เราเพิ่งมา..." เสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อย ในขณะที่มือยื่นถุงกระดาษให้กับซีฮัน
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย เราต่างหากที่โทรไปรบกวนนาย" ซีฮันโทรหาเนี่ยนเจียงให้เอาชุดพละที่อยู่ในห้องเรียนให้เอามาให้ที่ห้องน้ำ
.........
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
